Sıcak bir Akdeniz adasında sıcaklık kavramını ana karayla karşılaştırmaya başladığım yaşlarımda başlamıştı sanallık, hayatlar tuttuğumuz atari topuzlarının ve düğmelerinin elindeydi. Öldürdükçe bir sonraki çıkıyordu karşımıza, havanın serinlediği akşam saatlerinde biz öldürmeyi daha çok öğrenmiş oluyorduk. Sonra onların önünde dikilmekten kurtulma zamanları gelmişti galiba, ne de olsa insandık her şey önümüz de diz çökmeli hatta dizimize oturmalıydı. Ana karanın bir çok yerinde kendi çocuğunu bile dizlerine oturtanların olduğu yumruk kadar gerçekti, fakat dosyalar tozlu raflarda yada büyüyen kızların kadın oldukları anlarda tüm erkekliğe karşı içten haykırışlarındaydı. Dış ses bize göre değildi sadece filmler de ve kitaplarda kalmalıydı. Dize getirmeyi bilen erkek ağırlıklı insanoğlu, bilgiyi de sayması için dizine oturtmalıydı. Nitekim önce karşında sandalye ve masa kullandı, kısa bir zaman sonrada bilgiyi kucağına aldı gerisi ona kalmıştı tacizde edebilirdi, şeker de verebilirdi. O kadar kısa zamanda olmuştu ki bilginin dize gelişi, bilgiyi ilk biriktirenler dizlerini dövmeliydi. İnsan binlerce yıl direnirken toprağı dize getirip bağlılığı dünyaya getirmemek için bilgi sayanın önümüzden dizimize gelmesi ergenlik kadar bile sürmemişti.